Днямі ў рэдакцыю патэлефанаваў адзін вельмі паважаны чалавек і сказаў: «Ведаеце, набіраю зараз мабільны нумар свайго знаёмага, а мне ў адказ: «Апарат абанента выключаны або знаходзіцца па-за зонай дзеяння сеткі...» Па-беларуску! Дробязь, здаецца, а прыемна...». Адразу адключыла свой тэлефон і ўпэўнілася, што так яно і ёсць: звыклая аб’ява цяпер гучыць на роднай мове. І ад гэтага неяк пацяплела на душы...
Што і казаць, цяжкая доля ў нашай мовы: нягледзячы на намаганні яе прыхільнікаў, большасць насельніцтва Беларусі размаўляе ўсё ж па-руску. А падчас дзён падпісчыка, якія праводзіць наша рэдакцыя ў населеных пунктах Віцебшчыны, даводзіцца часам і такія папрокі ад недасведчаных лю-дзей чуць: «Вы ж газета на беларускай мове? А нам трэба на рускай». Прыходзіцца тлумачыць, што «Народнае слова» прытрымліваецца двухмоўя, тым самым часта падладжваецца пад густ, патрабаванні тых, для каго працуе. Хаця што наракаць на чытачоў, калі, прызнаюся, сама, працуючы карэспандэнтам, размаўляю па-руску, бо так гаварылі мае бацькі, так гавораць настаўнікі маіх дзяцей. Спрабую пасеяць зярнятка любові да роднай мовы ў сваіх сыночкаў, чытаючы ім беларускія казкі перад сном. Але ведаю, што гэтага зусім недастаткова. Патрэбна нешта глабальнае... Варта больш упэўнена ўводзіць беларускую мову ў паўсядзёнку, каб, напрыклад, прадавец у магазіне замест звыклага «Спасибо за покупку» казала табе «Дзякуй»... Кандуктар у транспарце звярталася б да вас з прапановай набыць праязны білет... Вось у гэтым кантэксце кампанія МТС якраз-такі зрабіла значны крок. Калі ў сувязі з гэтым я звярнулася да спецыяліста аддзела маркетынгу Віцебскага філіяла МТС Юліі Мамай, яе каментарый быў наступным:
– Нічога незвычайнага... Калі жывеш і працуеш у краіне, павінен паважаць яе нацыянальныя традыцыі і мову. Цяжка, напрыклад, уявіць, каб у Японіі аб’явы мабільных аператараў гучалі не па-японску. Чаму павінна быць інакш у Беларусі?
І сапраўды. Жыву ў Беларусі і тым ганаруся! Далучайцеся да тых, хто зрабіў гэты выраз правілам уласнага жыцця!

Алена Бальшакова, «НС».