22 мая 2012 года, Вторник, № 57 (3065)

Карта сайтаНаписать письмо

Вход для читателей

Последние комментарии

Задать вопрос психологу

Архив новостей по месяцам

Май 2012 (152)
Апрель 2012 (209)
Март 2012 (212)
Февраль 2012 (234)
Январь 2012 (214)
Декабрь 2011 (226)

Ноябрь 2011 (204)
Октябрь 2011 (267)
Сентябрь 2011 (243)
Август 2011 (264)
Июль 2011 (240)
Июнь 2011 (232)
Май 2011 (162)
Апрель 2011 (223)
Март 2011 (215)
Февраль 2011 (210)
Январь 2011 (179)
Декабрь 2010 (207)
Ноябрь 2010 (228)
Октябрь 2010 (260)
Сентябрь 2010 (239)
Август 2010 (260)
Июль 2010 (263)
Июнь 2010 (235)
Май 2010 (232)
Апрель 2010 (268)
Март 2010 (207)
Февраль 2010 (177)
Январь 2010 (175)
Декабрь 2009 (222)
Ноябрь 2009 (201)
Октябрь 2009 (224)
Сентябрь 2009 (207)
Август 2009 (187)
Июль 2009 (183)
Июнь 2009 (191)
Май 2009 (169)
Апрель 2009 (172)
Март 2009 (191)
Февраль 2009 (184)
Январь 2009 (197)
Декабрь 2008 (163)
Ноябрь 2008 (19)

 

Даете ли вы деньги взаймы?

да, делаю это легко

даю, но только людям, в которых уверен(а)

самому(самой) бы у кого одолжить

Ключевые слова

Показать все теги

 

На захадзе нашай вобласці на плошчы 91 тыс. гектараў раскінуліся ўладанні аднаго з самых аддаленых ад Віцебска лясгасаў – Пастаўскага. У яго ўваходзіць 9 лясніцтваў: Валкоўскае, Варапаеўскае, Груздаўскае, Дунілавіцкае, Камайскае, Лынтупскае, Пастаўскае, Полаўскае і Старадворскае. Дырэктар лясгаса Анатоль Сапрончык задаволены працай калектыву, дзе відавочны сплаў моладзі і ветэранаў, такіх, як найвопытнейшы работнік, начальнік аддзела лясной гаспадаркі і лесааднаўлення Іван Сіманёнак (на фота). З гэтым цікавым чалавекам дырэктар і параіў сустрэцца перш за ўсё.

 

Сціпласць, прафесіяналізм і цудоўная баларуская мова, якую рэдка пачуеш нават ад прафесійных дыктараў і акцёраў – вось якім мне адразу падаўся Іван Іванавіч. Пра такіх зазвычай кажуць: знаходзіцца на сваім месцы. Ён патомны лесавод. Бацька працаваў лесніком, так што выбар быў асэнсаваны. Скончыў факультэт лясной гаспадаркі Беларускага тэхналагічнага інстытута імя Кірава, нядоўгі час працаваў у Обальскім лясніцтве, а потым вярнуўся на малую радзіму. 36 гадоў ужо тут! Прайшоў усе прыступкі ад інжынера лясных культур да цяперашняй пасады. Сярод іншых абавязкаў аддзела – улік ляснога фонду. Напрыканцы кожнага года падводзяцца вынікі працы: колькі высечана дрэў, колькі пасаджана новых.

 

А праца ў лясной гаспадарцы – не з лёгкіх. Пад адкрытым небам, летам няма абароны ад дажджу, зімой – ад снегу. Ляснік – жаданая ахвяра для камароў, аваднёў ды іншай пошасці. А паспрабуй адолець многія кіламетры па дрыгве і хмызняку. «Лес – гэта суцэльная дарога-дарога, – па-філасофску заўважае мой субяседнік. – Выходзіш да нейкага прыпынку мокры, усе глядзяць са здзіўленнем». На плечы леснікоў кладзецца і ліквідацыя лясных пажараў: якая спецтэхніка заедзе ў гушчар?

 

Толькі трэць яго былых сакурснікаў засталася працаваць па спецыяльнасці. Яшчэ цяжэй прыжываецца сучасная збалаваная моладзь, якая спадзявалася толькі на рамантыку. Адпрацоўваюць тры месяцы і з’язджаюць. Штогод з полацкага каледжа прыходзяць 6 чалавек і толькі пара застаецца. Відавочна падае і прафесіяналізм: што ж гэта за выпускнік, які не можа вызначыць азімуту? Як такому, не ведаючы самых асноў, не заблукаць у лесе? Не даспадобы майстру і павелічэнне колькасці дзяўчат, што абіраюць гэту працу: «Няма чаго жанчыне рабіць у лесе!».

 

Экзотыкі асаблівай за доўгія гады працы не было: ні мядзведзяў, ні ваўкоў не сустракаў. Хаця і ў бабровую нару правальваўся, і з кладкі сазлізгваў у лясную рэчку. А самымі небяспечнымі жывёламі, якіх страчаў, жартуе Іван Іванавіч, былі, напэўна, кляшчы ды камары. Ад апошніх не дапамагаюць ніякія хімічныя прэпараты. Так надакучваюць за дзень, проста страхоцце!

 

Што тычыцца «двухногіх» парушальнікаў ляснога заканадаўства, дык І. Сіманёнак лічыць, што ў любым выпадку не трэба абражаць чалавека, а спакойна, «з лёгкай душой» растлумачыць яму віну і ступень адказнасці за яе. Такія ж адносіны ў яго і з падначаленымі, якія па-сяброўску ставяцца да свайго зусім не строгага начальніка.

 

А яшчэ Іван Супранёнак мае карыснае хобі: ля бацькоўскай хаты ў вёсцы пасадзіў сад. Ды не абы які: у ім 100 гатункаў яблыкаў і 40 – ігруш! У чалавека заўсёды павінна быць нейкая аддушына для рэлаксацыі, упэўнены лесавод, і мэта ў жыцці. Без гэтага адзін крок да маральнай і фізічнай дэградацыі асобы, што, на жаль, не так ужо і рэдка сустракаецца сёння…

 

Алесь Бынькоў, фота аўтара, «НС».