Лічыцца, што лепш за ўсё чалавека характарызуе яго жыллё. Хата пенсіянера Ч. Хрола ў Івесі звонку нічым не вылучаецца: шаляваная, фарбаваная, распаўсюджанай на Глыбоччыне планіроўкі. Пра ўнутранае ж яе ўбранства ходзіць пагалоска па ўсяму наваколлю. Як прыязджаюць госці да суседзяў...

Нядаўна ў Міёрах давялося сустрэцца з госцяй з Бельгіі Машай Грунберг. Працуе яна дзіцячым псіхолагам у бальніцах Тэль-Авіва і Халона. Мэтай яе прыезду з групай з Ізраіля было не толькі наведаць могілкі – яўрэйскія пахаванні сваякоў на тэрыторыі раёна, але і пабываць на балотах заказніка «Ельня». Падчас Вялікай Айчыннай вайны яе маці, тады 19-гадовая жыхарка Міёр Люба Юдзіна, ваявала ў атрадзе партызан, які размяшчаўся на тэрыторыі сённяшняга заказніка. Ад праследавання мясцовыя жыхары і тыя яўрэі, якія здолелі ўцячы і не трапілі ў гета, арганізавалі ў гушчы лесу базу для супраціўлення акупантам. Нялёгка людзям прыходзілася ў зямлянках суровымі зімамі. Вясной перажывалі паводку, многія хварэлі на тыф, паміралі. Тыя нечалавечыя выпрабаванні і ўспаміны пра ліхія дні Люба Юдзіна занатавала ў дзённіку, на аснове якога некалькі год назад выйшла на ідыш кніга «Лес сямідзесяці сямі азёр». Здаўна лічыцца, што на тэрыторыі заказніка налічваецца 77 «блакітных люстэркаў», таму і назва была абрана адпаведная. Прыблізна 100 старонак напісаны самой удзельніцай тых падзей, астатнія – яе дачкой Машай Грунберг. Каб больш людзей змаглі пазнаёміцца з гэтым матэрыялам, другая дачка Любы Эстэр пераклала кнігу на англійскую мову...